Í dauðaslitrunum

Ég er farin að efast um tilvist þessa bloggs eftir fjögurra ára samband. Ef til vill er best að ég hætti þessu áður en þetta verður leiðinlegra og allir eru hættir að lesa. Raunar held ég að flestir séu hættir. Líf mitt er svo óáhugavert að fátt er frásagnar vert. Ekki að það sé leiðinlegt, bara ekkert að segja frá. Eigum við ekki bara að segja þetta gott?

Til hamingju með daginn!

Þessi litla stúlka kom í heiminn fyrir akkúrat ári síðan, mánudagsmorguninn 21. nóvember 2005. Ég óska Svanhildi Leu innilega til hamingju með afmælið!

Frrrrrío

Ya no está nevando, sólo hace frío, mucho frío. La verdad es que hace un frío que te mueras. Ahora hace -5°C pero ha hecho más frío en las últimas horas. Dicen en las noticias que se siente como -35°C (sin viento) por el viento que hace (12-20 metros/segundo). Salir es horrible. En días como hoy sólo quiero estar en mi cama viendo la tele. Trabajar es sólo para heroes.

Húrra!

Það lítur allt út fyrir það að ég sé komin með húsnæði í Kaupmannahöfn. Jeeeeiii!

Ertu með?

Damien Rice er með tónleika í Kaupmannahöfn 22. mars. Kemur þú með?

Brjáluð

(skrifað á sunnudaginn)
Það er líklega einhver blanda af ógeðfelldum draumum, afbrýðissemi, reiði, magapínu, reykingahatri, skorti á samfelldum svefni og almennri skapvonsku sem veldur því að ég hef verið hræðilega óskaplega skapvond í dag. Ástkærir íbúðarfélagar mínir héldu fyrir mér vöku milli klukkan 6:00 og 7:30 með öskrum og tali á ýmsum tungum. Krakkarnir fengu nefnilega gesti. Ef ég hefði ekki verið föst við rúmið mitt vegna svefnsýki og eins vegna vopnaleysis, þá hefði ég líklega rokið fram og lamið þau öll með sveðju. Ekki varð úr slíku og í dag er ég bara hér á Tjarnargötunni en ekki á Litla Hrauni. Fýlan hefur þó ekki aðeins slæmar afleiðingar. Vissulega hef ég hrakið frá mér fólk í allan dag, en á móti kemur að ég ryksugaði ganginn (að hluta til vegna þess að ég vildi pirra krakkana með hávaða - að hluta til vegna þess að ég þurfti að losa orku), þreif herbergið mitt aðeins og henti drasli. Svo tók ég skyndiákvörðun og pantaði flug til Kóngsins Kaupmannahafnar. Nú er sem sé planið að halda utan 9. janúar 2007. Húsnæðisleitin gengur þó ekkert, og bætir ekki í mér skapið. Líklega verð ég þekkt sem starfsneminn sem bjó allt sitt vinnutímabil á hosteli.
Gærkvöldið var annar sæmilega skemmtilegt. Við fengum Danina í heimsókn og haldin var heljar mikil veisla á Óðinsgötunni. Almenn gleði ríkti, og öl og vín flæddi. Kannski ekki viðeigandi á vinnustaðnum. Besta stund kvöldins var þó eflaust þegar klósettið stíflaðist og ég rak handlegginn á kaf niður í leiðslurnar, skvetti klósettvatni utan í allt og alla (mig auðvitað líka) en tókst að lokum að leysa vandamálið. Eftir miðnætti var svo haldið með hópinn á skemmtistaðinn Hressó, og ég kíkti þangað, vonandi í síðasta sinn. Á Hressó spyr maður sig hvert æska landsins stefni. Fyrir utan auðvitað að hlusta á hræðilega tónlist, þá virðist dansinn farinn að líkjast klámdanspíudansinum á MTV. Stúlkur dilla mjöðmunum létt, stífar, um leið og þær strjúka á sér brjóstinn meðan aðrar reyna að lokka athygli pilta með því að kyssa vinkonu og káfa á henni. Og þetta voru EKKI samkynhneigðar stúlkur, ég get svarið fyrir það. Það leið ekki langur tími þar til ég flúði þennan skemmtistað ef skemmtistað má kalla. Kveðjur frá Ölmu jákvæðu.

Einmana á Óðinsgötu

Á sama tíma og mér finnst þetta svolítið skemmtileg hugmynd, sem eflaust lífgar upp á bæi og borgir, þá verð ég að leyfa mér að efast um að þetta hafi mikil áhrif í baráttu fyrir réttindum kvenna. Eins verð ég að taka undir það sem kom fram á RÚV, að ef til vill eru þessi tákn fyrir konu og karl, sem notuð eru til að mynda á salernum, úrelt. Konan í pilsi og karlinn í buxum. Er það eðlilegt?
Ég er ægilega einmana hér á vinnustaðnum, ég mætti ein í morgun og tölvan mín neitaði að fara í gang. Eftir að hafa skúrað og tekið aðeins til þá hófst verkefnaleit. Sú leit gengur vægast sagt illa. Þó hef ég tekið örlítið betur til, prentað út miða, beðið eftir afgreiðslu hjá Vodafone (mjög lengi, þeir mega skammast sín), opnað tölvupóstinn og svarað og borðað plokkfisk. Skemmtilegt það.

Mikill missir

Samband okkar bloggers gengur enn erfiðlega. Í gær skrifaði ég ægilega leiðinlega færslu, en sú er horfin. Ætli honum þyki ég svo leiðinleg að hann geri allt til að þagga niður í mér? Sambönd eru ekki auðveld.
Annars fannst mér þessi frétt afskaplega áhugaverð en að sama skapi algjör synd að ekki skuli fylgja mynd af drengum, sem hlýtur að vera kyntröll mikið. Hví ekki að leyfa alþjóð að njóta fegurðar hans? Maður veit nú samt aldrei, kannski eru búlgarskar skólastúlkur okkur Íslendingum fremri og líta aðeins á hinn innri mann og drengurinn er ljótur og illa vaxinn en klár, góður og skemmtilegur. Spurning.
Í dag komu til landsins danskir nordistar, og Nordklúbburinn ætlar að taka á móti hópnum á laugardaginn. Við ætlum að sýna þeim eitthvað af Reykjavík, fara með þau í sund og á safn, og höldum þeim svo norræna veislu um kvöldið. Morgundagurinn fer því í bakstur og undirbúning. Spennó, spennó! Vill einhver vera með?

Nieve

Está nevando!

Til lukku með daginn!

Þessi tvö eiga afmæli í dag og óska ég þeim innilega til hamingju! Það er ekki laust við að maður sé stoltur af þessu unga og fallega fólki. Grattis Kari!

Nýtt blogg eða ekki?

Miklar vangaveltur hafa farið fram í þykku höfði mínu að undanförnu um hvort rétt sé að sækja um skilnað við blogger.com eftir nokkuð farsælt fjögurra ára samband. Erjur og vandamál hafa komið upp að undanförnu, og engin lausn verið sjáanleg. Ég íhugaði framhjáhald (almalabama.blog.is), en sá svo að ef til vill er gamli góði blogger bara bestur. Því leita ég sátta við blogger og vona að samband okkar verði farsælt.
Í gær ákvað ég á síðustu stundu að ganga gegn nauðgunum (var eiginlega hætt við vegna veðurhávaða en þegar ég kom út var blíðviðri) og brunaði upp á Hlemm. Mæting var nokkuð góð, og gangan fór vel fram, þótt ungir menn á leið á djammið hafi gengið samhliða og spurt hvort þetta væri ganga gegn hórum. Þegar heim var komið, í fötum útötuðum í kertavaxi, var íbúðin að fyllast af fólki, sem fagnaði/syrgði heimför Paolos, sambýlings, sem heldur heim til Ítalíu á morgun. Við kíktum svo á Kúlturakaffihúsið og skemmtum okkur vel, en morguninn var helst til erfiður. Ég er farin að halda að aldur minn leyfi ekki skemmtistaðadvöl fram eftir nóttu, svo þreytt hef ég verið í dag. Það reyndi svo á að fara út úr húsi til að fagna afmæli Elsu frænku (elsku, Elsa mín, til lukku með daginn á morgun!) að ég hef haldið mig í rúminu síðan lurkum lamin. Dagar ungæðisins eru liðnir.

Dásamleg sambúð (formáli)

Þrátt fyrir að hafa flutt af óðalssetrinu á Kleppsvegi í júní, hefa lesendur þessarar síðu ekki fengið að heyra um dásemdir nýja bústaðar míns. Núna bý ég sem sé í herbergi nærri Ráðhúsi Reykjavíkur, í fallegustu götu Reykjavíkur, að mínu mati. Síðan ég flutti hefur fólk komið og farið; hér hafa búið um skeið Svíi, Íslendingur, bandarísk stúlka, Finni, strákur frá Kanada og svo Ítali, flestallt hið indælasta fólk. Í byrjun hausts breyttist þjóðernisskiptingin í íbúðinni og íbúðin er hætt að vera stúdentaíbúð. Núna búum við hér spænsk stelpa, ítalskur strákur og Pólverji. Í gær bættist svo við spænsk stelpa, sem mun flytja í herbergi Ítalans þegar hann fer um næstu mánaðamót.

Dásamleg sambúð (i)

Frá því að ég flutti inn, hef ég átt í ákveðinni baráttu við heimilistæki íbúðarinnar. Örbylgjuofninn er frá síðustu öld og hefur aðeins tvær stillingar; afþíðing og hár hiti. Eitthvað efast ég þó um að hitinn sé sérlega hár. Ofninn og eldavélin hrökkva í gang eftir þörfum, en það versta er þvottavélin. Mér tókst aðeins að þvo eina vél í fyrirrennara þvottavélarinnar, sem keypt var eftir að sú gamla hætti að vilja fara í gang. Ég varð afar glöð þegar íbúðareigandinn kvaðst hafa keypt nýja og var staðráðin í að fara aldrei aftur með þvott heim á Klepp og að grynnkað yrði á óhreinatausbunkanum. Ég gerði nokkrar tilraunir en vélina gat ég ekki opnað og eins virtist hún ekki tengd. Mamma fékk því að njóta þess að fá mig í heimsókn öðru hverju með stóra poka fulla af óhreinu taui. Eftir einhverjar vikur var vélin þó tengd og aftur gladdist húsmóðirin í mér og fyrstu tilraunir voru gerðar með tryllitækið. Í fyrstu virtist vélin aldrei fara almennilega af stað, bleytti aðeins helminginn af fötunum svo að ég heimsótti múttu og pápa með hálfblautan þvott. Nú er hins vegar öldin önnur. Það er ég viss um að tauið er orðið vel blautt eftir sólarhringsveru í vélinni. Þvottavélin nefnilega stoppar ekki. Að sögn sambýlinga minna er þetta títt vandamál og þau mæla með því að stelast í vél nágrannanna þar sem þvottur tekur aðeins þrjátíu mínútur í stað þrjátíu klukkustundanna sem það tekur á spánnýju Ariston-druslunni okkar.

Dásamleg sambúð (ii)

Nóg um baráttu við heimilistæki. Fyrir utan miða frá nágrönnum á efri hæðinni, sem ekki eru glaðir með að sambýlingar mínir stelist í þrjátíu mínútur í þvottavélina þeirra, hefur sambúðin gengið vél. Vissulega er pólska fjölskyldan á móti ægilega hávær og að sögn Pólverjans, sem býr hér, helst til hrokafull. Kvikmyndahátíðin hefur einnig verið fremur nálægur nágranni á stundum, við heyrt kvikmyndatónlistina, sem væri hún í heyrnartólum á eyrum okkar. Þetta hefur þó ekkert pirrað mig í samanburði við klikkhausinn, sem býr í næsta stigagangi. Kynni okkar í íbúðinni við kauða hófust í gær þegar hann lamdi á glugga spænsku stúlkunnar til að fá athygli. Vinkona hennar, sem beið fyrir utan, fékk strax að heyra skammir frá þessum elskulega Íslendingi, sem sagðist ekki líða það að við héldum teiti hér í íbúðinni. Vert er að taka fram að síðan ég flutti hingað, hefur illu heilli lítill sem enginn gleðskapur verið haldinn hér og aldrei svo að nágrannar gætu mögulega hafa heyrt í okkur. Nágranninn dásamlegi hóf svo að drulla yfir spænsku stúlkuna og ítalska strákinn á ensku, með íslenskum orðum blönduðum inn á milli. Ég sat inni og heyrði allt en fór ekki niður fyrr en sú spænska bað mig að koma niður og blandast í leikinn. Tilraunir mínar til að róa manninn höfðu ekkert að segja, hann hafði aðeins áhuga á að ræða við þá spænsku og Ítalann, og satt best að segja langaði hann, held ég, mest að slást við þau.

Dásamleg sambúð (iii)

Hann hótaði barsmíðum ef við héldum partý, sagðist áður hafa lamið Spánvera sem bjó hér og hélt partý (rétt er að hann lamdi franskan strák) og sagði Spánverja óþolandi kvikindi sem vaða um og þykjast eiga heiminn. Við þessi ummæli æstist Spánarelskandi hjartað mitt en ég hélt ró minni. Þegar kauði hélt svo áfram og sagðist styðja ETA og vera hrifinn af hryðjuverkaárásum á Spán, átti ég enn erfiðara með mig. Á endanum hugsaði ég með mér að ef við myndum ekki bara drífa okkur heim og hætta að hlusta á manninn yrðu slagsmál og ýtti ég því sambýlingum mínum inn í íbúð og lokaði hurðinni, meðan sá íslenski æpti fyrir utan og lamdi á hurðina, æstur að halda rifrildinu áfram. Mér er hreinlega spurn: Hvað er að fólki? Næst þegar kauði mætir og hefur hótarnir hringi ég á lögguna.

Blogger æ blogger

Því miður vill blogger ekki birta það sem ég var búin að skrifa, ekki skamma mig fyrir bloggleysi. Skammið blogger.com

Óþarfi?

Okkur þótti fróðlegt að sjá í Noregi að fólk nýtir sér jafnvel náttúrhamfarir sér til gróða. Það er ég viss um að margir hafa gabbast til þess að fá upplýsingar um tsunami í norska símanúmerið sitt.

Ég þangað

Spurning að fara að skella sér á The Alma Tavern á næstunni. Hver er með?

Ég er eins og ég er...

Þetta hafði mig lengi grunað, og núna loksins er komin niðurstaða. Ég er hommi.

You scored as Gay. Gay 65% Straight 60% Bisexual 30% Lesbian 10% Are you Bisexual, Straight, gay/lesbian? created with QuizFarm.com

Heja Norge

Ég er komin heim frá Helsinki og átti ég þar mjög góða daga þökk sé frábærum ferðafélögum, að mörgu leyti spennandi dagskrá og þess hvað borgin er ágæt. Takk Reykjavíkurdeildungar! Við Bjarnheiður erum reyndar ekki enn búnar að ná úr okkur skjálftann eftir að njósnarinn (konan með V-laga rassinn og þykku gleraugun) birtist í morgunmatnum á Hótel Helka og hóf að spyrja samferðamann okkar út í ferðir okkar. Helst til gróft.
Nú erum við að fara til Osló að breiða út fögnuðinn. Á mánudaginn hefst svo alvaran. Sjáumst!